Mam coś ostatnio chęć pośpiewania przy ognisku, z gitarą. Iść do lasu. Znaleźć polanę, wolną od drzew. Zebrać drewno i rozpalić wcześniej przygotowane ognisko. Potem usiąść z przyjaciółmi dookoła ogniska, ktoś gra niezmordowanie na gitarze. Ktoś rozlewa kawę do kubków, a ktoś jeszcze inny szykuje patyki na kiełbasy. Niema to jak kiełbasa z ogniska. Oni poszli przyszykować we czwórkę miejsce do spania, a dokładniej ułożyli koce naokoło ogniska. W nocy i nad rankiem może zrobić się zimno. Chociaż nie, na pewno ktoś dołoży drewna. Usiedliśmy wszyscy w kręgu. Nikt się nie odzywa; tylko jedna osoba szarpie struny gitary, na którą zbieraliśmy cały Boży rok. Nie zaśpiewaliśmy. Gitara lepiej brzmiała niż nasze serca i umysły. Każdy z nas osobno i w sobie tylko po cichu się radował z tego, że mogliśmy się spotkać po trzech latach. Mieliśmy może 16 – 17 – wtedy przy ognisku. Każdy chyba teraz myślał nad tym co powie gdy już zaczniemy gadać, bo przecież po to się tu spotkaliśmy. A może i nie , może po to aby tylko pobyć znowu razem i aby cieszyć się blaskiem ognia i ciszą. Ale kto zacznie gadać pierwszy. W naszej paczce nie było nigdy przewodnika, każdy kroczył swoimi ścieżkami, ale mimo to stanowiliśmy zgraną paczkę przyjaciół. Pierwszy zacząłem ja. Opowiedziałem o przygotowaniach do dzisiejszego spotkania. Gdy byłem w połowie – przynajmniej tak mi się wydawało – ktoś nagle wszedł w krąg światła bijący od ogniska tak, że każdy mógł go dostrzec. Zarazem przyszedł nagle, ale jakby spokojnie po cichu i tak, że nikt nie zauważył go w pierwszym momencie. Może stał już tam od jakiegoś czasu? Nikt z nas nic nie powiedział. On usiadł koło mnie – po mej lewicy, bo akurat tam było wolne miejsce. Po mojej prawej stronie leżała oparta o mnie ona. Lecz zanim usiadł w kręgu; zdjął kapelusz i powiedział kłaniając się zarazem – „Majster Bieda” – po czym siadł.

„dzięki wam przyjaciele, nie zapomnę wam tego gestu, gdy odwiedzicie królestwo moje w niebie”