Z Wolną Grupą Bukowina, to było tak: Żyłem sobie beztrosko bez nich i wydawało się, że niczego mi nie brakuje. Kiedyś - tak dawno, że aż wstyd się przyznać - usłyszałem pierwszy raz... może to była "Nuta z Ponidzia", może "Sielanka o domu", nie pamiętam, wybaczcie. W czasach szarych i nijakich usłyszałem pieśń nad pieśniami, nutę swobody, oddech gór, w których nigdy nie byłem. Stawiając pierwsze kroki w gitarowym rzemiośle próbowałem zagrać to, co usłyszałem - nie bardzo wychodziło. Poznałem wtedy, co to akordy zmniejszone, +, 9, 0, 4/2... ciężko było, ale dopiero wtedy zabrzmiało jak u nich. Wychowany na pop kulturze przełomu lat 60-tych i 70-tych ubiegłego stulecia odkrywałem niepowtarzalny urok i piękno piosenek "wiatrem pisanych", w których tekst i muzyka stanowiły nierozerwalną całość. Od tej pory narażając się wielu bliskim mi osobom zakochałem się w tej muzyce i tak zostało do dzisiaj. Nie są to "śpiewanki" do chóralnych intonacji po kilku głębszych, ale jest w nich coś.

WGB - muzyka wiatrem pisana... Nie wiedziałam, że istnieje coś tak fajnego jak Bukowy Dom. Z Bukowiną stykam się już około 18 lat, tylu ile obecnie mam :) Od kołyski. Dokładnie. Kiedy byłam mała to tato grał mi do snu na gitarze ich piosenki. "W mieście jak ryby tramwaje" lubiłam najbardziej, a teraz sama gram tę piosenkę rodzeństwu. Kiedy słucham WGB mama zawsze wchodzi do mnie do pokoju i setny raz opowiada mi jak to było na jakimś tam koncercie :) Jest mi wtedy bardzo przyjemnie, jednym słowem ta muzyka łączy pokolenia i jest przekazywana cały czas dalej, jakby przedłużając piękno poezji śpiewanej. A co do tekstów, gdy słucham jakichś piosnek z pomocą mojej wyobraźni, czuję się prawie tak jak w górach.

Dużo Was - opisujących pierwsze spotkanie z WGB, SDM, zaznajomiło się w harcerstwie. W moim przypadku też tak było. Puszczanie kaset "w kółko" bez przerwy, spotkania przy ogniskach, rajdach, zlotach, biwakach. Piosenki Okudżawy, Brassensa, Wysockiego, fajna ekipa, która rozsypała się gdy zaczęliśmy poznawać siłę pieniądza, zazdrość, pierwsze miłości. Ale to już za nami. Z tego wszystkiego został mi tylko jeden prawdziwy przyjaciel, Paweł, z którym rozumiemy się jak stare konie, bez słow. I raz w roku odwiedzamy Bieszczady. Stare, ukochane miejsca do których nie mają dostępu nawet nasze kochane żony i one to rozumieją. A wszystko to zawiera się w słowie GÓRY - tylko tam jestem sobą. Pozdrawiam podobnych i innych. Do spotkania na szlaku! Choć tych prawdziwych turystów, nie dziwiących się na zwykłe "cześć", jest cooooraz mniej.. a szkoda.

Zaczęło się -jak można się domyślić- od harcerstwa. A właściwie od grania na gitarze. I od Majstra Biedy. Podczas któreś lekcji zaczęłam się uczyć tej piosenki, i uznałam, że jest świetna. Wiedziałam, że mój tata słuchał czegoś takiego, więc w domu spytałam o tą piosenkę. Dostałam kasetę... i już jej nie oddałam. To było raptem pół roku temu, ale te piosenki są cudowne i doskonale oddaj mój bardzo zróżnicowany charakter. Najwspanialsza muzyka jakiej słuchałam w moim trzynastoletnim życiu.

Moja przygoda z WGB zaczęła się od piosenek 'Rzeka' i 'Sielanka o domu'. Wtedy miałam ok. 12 lat i byłam w drużynie harcerskiej, nie wiedziałam czyje to piosenki, ale znajdowały się jako pierwsze w moim śpiewniku. To przez nie chciałam się uczyć grać na gitarze i chodzić po górach. Potem, już w średniej szkole, 'odkryłam' Bukowinę, uczyłam się grać na własnej gitarze, wtedy nabyłam kasety i drukowany śpiewnik, często śpiewałam i grałam (co łatwiejsze) piosenki. No i jeździłam w góry. Nadal jestem zachwycona poezją i muzyką Wojtka Bellona i jego przyjaciół, podczas, gdy Stare Dobre Małżeństwo poszło w odstawkę. Jeśli moje małe dzieci będą chciały uczyć się grać, myślę, że nauczę je piosenek Wolnej Grupy Bukowiny.

To była ostatnia przed przerwą - nomen omen - XIII FAMA, rok pamiętny dla mnie - 1977; pamiętny, bom w nim rozstał się z Rodzicielką, zaś na FAMIE spotkał kogoś, z kim zostałem na wiele dobrych i niedobrych lat... mniejsza jednak o to - rzecz w WGB przecie... słyszałem przedtem ich nie raz i nie dwa, ale na FAMIE, na której żem walecił z okazjonalnie towarzyszącymi Eli Adamiak gitarzystami na co dzień pogrywającymi z naszym raczkującym teatrem (i na raczkowaniu się skończyło... na szczęcie ;o) ); ale na tej XIII FAMIE właśnie posłuchałem WGB po raz pierwszy - i ostatni zarazem - na żywo... kto na FAMIE nie był i od środka, od waletowania w Technikum Rybołówstwa Morskiego (hyhyhy) jej nie poznał, ten niekoniecznie będzie wiedział, o co chodzi... nie złapie tego swoistego klimaciku... tej wódeczki (wtedy był to akurat "harcerski", 70%, spirytus, pod słoną świnoujska kranówę) nocą na ławce... tych koncertów ad hoc i nie ad hoc granych - publicznych i prywatnych...

Na szlaku...